|
|
| |
| Issuer: |
Guido Viennensis archiepiscopus et apostolicae sedis legatus et ceteri omnes episcopi (inter quos
Leodegarus Vivariensis) et abbates |
| Type of issuer: |
legatus |
| Place of issuing: |
Vienna
|
| Date: |
1112 sept. 15 |
| Editor: |
Gall. Pont III,3: Beate Schilling; digitale Fassung: Valérie Lüthi, Johannes Luther |
|
Reg. Pont. Rom. (Pontificia)
| |
| Receiving institution: |
Viviers, episc. Vienne, archiepisc. (Gall. Pont. III,1 154 n. 234); Viviers, episc. (Gall. Pont. III,3 271 n. 89) |
| Pontificia vol.: |
Gall. Pont. III,3
Gall. Pont. III,1
271 n. 89
154 n. 234
|
| Regest-P: |
«Sancto et dulcissimo patri» Paschali II
Guido
Viennensis archiepiscopus et
apostolicae sedis legatus et ceteri omnes episcopi (inter quos
Leodegarus
Vivariensis) et abbates qui
Viennensi adfuerunt concilio: notificant se ejus mandata sequentes (cf.
Gall. Pont. III,1 229 n. ?*230) apud
Viennam convenisse ibique de investituris, de captione ejus et aliorum, de perjuriis regiis, de pessimo illo pacto et privilegio ab
apostolica sede violenter extorto tractavisse. Scribunt etiam legatos regis adfuisse audacter praetendentes litteras bullatas de parte papae post concilium praeteritae ultimae quadragesimae
Romae celebratum (
Gall. Pont. III,1 151 n. *228 n.) regi missas (
J. L. –), de quibus quasi bonum affectum pacis significantibus valde mirati sint, memores quidem litterarum illarum quas
Guidoni (
Gall. Pont. III,1 152 n. 229), illarum etiam quas
ipse papa
Gerardo
Engolismensi (Angoulême;
J. L. 6327;
Gall. Pont. III,1 152 n. 229 n.) episcopo et
apostolicae sedis legato de bona justitiae perseverantia miserat. Referunt se, ad Dei et apostolici honorem animatos, omnem investituram rei ecclesiasticae de manu laica haeresim esse judicavisse, scriptum illud quod rex a domni papae simplicitate extorsisset, damnavisse necnon in ipsum regem sententiam anathematis protulisse. Rogant ut quod pro Dei et ejus honore fecerint auctoritate apostolica confirmet, et confirmationis argumentum per apertas litteras sibi significet, injungens etiam principibus terrae necnon populo in remissionem peccatorum ut, si necesse fuerit, auxilium ferant. Suggerunt quod, si hoc roborare nolit, eos a sua subjectione et oboedientia repellat.
|
|
|